با حمایت ۲۲ محقق، ما «قطعنامه اقدام ۱۰۰ روزه APFS برای پرورش رویاهای کودکان» را به وزارت دادگستری ارائه دادیم.

از پایان سال ۲۰۱۵، ما از کسانی که در زمینه مهاجرت و اتباع خارجی تحقیق می‌کنند، خواسته‌ایم تا «قطعنامه اقدام ۱۰۰ روزه APFS برای پرورش رویاهای کودکان» را تأیید کنند.
ما از ۲۲ محقق تاییدیه دریافت کردیم و در ۱۲ ژانویه، قطعنامه را به همراه نام و وابستگی محققانی که آن را تایید کرده بودند، به وزارت دادگستری ارسال کردیم.
از همه پژوهشگرانی که حمایت خود را ابراز کرده‌اند، سپاسگزاریم.

————————————–
قطعنامه برای اقدام ۱۰۰ روزه APFS برای پرورش رویاهای کودکان
————————————–
۱. اعطای اقامت به کودکان به سرعت تا بتوانند رویاهای خود را در ژاپن محقق کنند.

این کودکان در ژاپن متولد و بزرگ شده‌اند. پس از اینکه خانواده به دلیل اقامت بیش از مدت ویزایشان دستگیر شدند، برخی از آنها بیش از هشت سال است که به طور موقت آزاد هستند. آنها در شرایطی هستند که نمی‌دانند آیا می‌توانند در ژاپن بمانند یا ناگهان مجبور می‌شوند به کشور والدینشان بروند و نگرانی زیادی در مورد آینده دارند.
کودکان رویاهای متنوعی دارند، مانند تبدیل شدن به یک مددکار دارای گواهینامه، دستیار تولید انیمیشن، یادگیری یک زبان خارجی، کار در سطح بین المللی، بازیکن فوتبال، پرستار، بازیکن بیسبال یا آرایشگر، اما همه آنها رویاهایی برای آینده دارند که می خواهند در ژاپن به آنها برسند.
اگر اجازه ویژه اقامت در ژاپن اعطا شود، می‌توان برای شهریه پول درآورد و مسیر خود را پیش برد. با این حال، بدون داشتن اقامت معتبر، تصور آینده غیرممکن خواهد بود.
وزارت دادگستری و اداره مهاجرت نباید مانع تحقق رویاهای آینده کودکان شوند. آنها باید فوراً به کودکان اقامت اعطا کنند تا بتوانند رویاهای خود را در ژاپن محقق کنند.

۲. والدین و فرزندان را از هم جدا نکنید.

وزارت دادگستری - اداره مهاجرت - به برخی از کودکان گفته است که به آنها به تنهایی اجازه اقامت داده می‌شود، مشروط بر اینکه والدین یا خواهر و برادر کوچکترشان به کشور خود بازگردند. با این حال، این کاملاً غیرقابل قبول است.
در طول «اقدام ۱۰۰ روزه»، کودکان متوجه شدند که ماده ۹ کنوانسیون حقوق کودک بیان می‌کند که «کشورهای عضو باید اطمینان حاصل کنند که کودک برخلاف میل خود از والدینش جدا نشود.» APFS بارها درخواست کرده است که به مفاد کنوانسیون حقوق کودک احترام گذاشته شود، اما این مفاد هنوز رعایت نشده است. این بار، ما از وزارت دادگستری و اداره مهاجرت می‌خواهیم که به مفاد کنوانسیون احترام بگذارند.
اقوام و همسایگان نمی‌توانند جایگزین والدین شوند. کودکان کاملاً به والدینی نیاز دارند که آنها را تشویق و تربیت کنند. والدین نگران فرزندانشان هستند و آنها را تا اینجا بزرگ کرده‌اند. کودکان می‌خواهند چنین مهربانی را به والدین خود در ژاپن جبران کنند.
وزارت دادگستری و اداره مهاجرت باید به جای جدا کردن والدین و فرزندان، به آنها اقامت هم بدهند تا فرزندان بتوانند با والدین خود در ژاپن زندگی کنند.

مورد فوق حل شد.