APFS ابتکار ۱۰۰ روزه خود را برای پرورش رویاهای کودکان آغاز می‌کند.

کودکان، در هر کجای دنیا و در هر دوره‌ای، موجوداتی هستند که باید مورد حمایت قرار گیرند. علاوه بر این، ساختن جامعه‌ای که در آن کودکان بتوانند رویاهای خود را پرورش دهند، بسیار مهم است و هیچ کس با این موضوع مخالف نیست.

با این حال، در سطح جهان، ۴۰۰ میلیون کودک در اصطلاح «فقر شدید» زندگی می‌کنند و تنها با ۱.۲۵ دلار در روز امرار معاش می‌کنند. علاوه بر این، فقر حتی در ژاپن، کشوری که زمانی توسعه‌یافته محسوب می‌شد، به طور پیوسته در حال افزایش است. «نرخ نسبی فقر کودکان» سازمان همکاری و توسعه اقتصادی در ژاپن در سال ۲۰۱۳ به ۱۶.۳ درصد رسید که چهارمین نرخ بالای فقر در بین ۲۰ کشور توسعه‌یافته است. در این زمینه، از هر شش کودک، یک نفر در فقر زندگی می‌کند. این وضعیتی را ایجاد می‌کند که در آن کودکان مجبور می‌شوند رویاهای خود، مانند ادامه تحصیل در مقاطع بالاتر، را رها کنند. برخی سعی می‌کنند فقر را به عنوان یک «مسئولیت شخصی» نادیده بگیرند، اما آیا این واقعاً مناسب است؟ آیا ایجاد یک «شبکه ایمنی» برای محافظت از کودکان مهم‌تر نیست؟

انجمن حمایت از کودکان مهاجران بدون مدرک، شاهد مستقیم مشکلاتی بوده است که کودکان مهاجران بدون مدرک در جامعه ژاپن در پرورش رویاهایشان با آن مواجه هستند. کودکانی که از مهاجران بدون مدرک متولد می‌شوند، از همان روزی که به دنیا می‌آیند، مهاجر بدون مدرک می‌شوند. کودکان نمی‌توانند خانواده‌ای را که در آن متولد می‌شوند، انتخاب کنند. آیا واقعاً مناسب است که کودکان را به جرم مهاجر بدون مدرک بودن، مسئول بدانیم؟ کودکان مهاجران بدون مدرک به طور مداوم در ژاپن آموزش دیده‌اند. اگر آنها به کشور والدین خود تبعید شوند، زبان را نمی‌فهمند و هیچ پایه و اساسی برای زندگی نخواهند داشت و این امر تحقق رویاهایشان را برایشان غیرممکن می‌کند. ژاپن جایی است که کودکان مهاجران بدون مدرک می‌توانند رویاهای خود را تحقق بخشند. برای کودکان مهاجران بدون مدرک، مشکل فقط این نیست که آنها در وضعیت «فقر اقتصادی» قرار دارند. مشکل واقعی این است که آنها باید دائماً با اضطراب این که ممکن است فردا به «کشور اصلی» والدین خود «بازگردانده» شوند، کشوری که هرگز آن را نشناخته‌اند، مبارزه کنند. در چنین شرایطی، پرورش رویاهایشان برای آنها غیرممکن است.

کودکانی که مهاجر غیرقانونی هستند نمی‌توانند در بیمه سلامت ثبت‌نام کنند. برخی از کودکان بدون مراجعه به بیمارستان، بیماری را تحمل می‌کنند. برخی دیگر از شرکت در ورزش می‌ترسند زیرا نگران آسیب‌دیدگی هستند. به برخی از کودکان گفته شده است که ممکن است نتوانند در آزمون ورودی دبیرستان دولتی شرکت کنند و آنها هر روز نگران این هستند که آیا اصلاً می‌توانند در آزمون شرکت کنند یا خیر.
با این حال، این کودکان که مهاجران غیرقانونی هستند، علیرغم شرایط نامساعدشان، از رویاهایشان دست نکشیده‌اند. آنها همچنان به رویاهایشان پایبندند، رویاهایی مانند «می‌خواهم به والدینم در ژاپن احترام بگذارم»، «می‌خواهم در مراقبت از سالمندان کار کنم و از سالمندان مراقبت کنم» و «می‌خواهم در فرودگاه کار کنم و در سطح بین‌المللی برای خودم اسم و رسمی دست و پا کنم».

انجمن کودکان استرالیا (APFS) یک «اقدام ۱۰۰ روزه» برای تحقق جامعه‌ای که در آن همه کودکان، از جمله کودکان مهاجر بدون مدرک، بتوانند رویاهای خود را پرورش دهند، انجام خواهد داد. برای شروع این اقدام ۱۰۰ روزه، یک «کنفرانس کودکان» در ۲۹ آگوست برگزار شد که در آن خود کودکان در مورد آنچه که برای تحقق رویاهایشان باید انجام دهند، بحث و تبادل نظر کردند. علاوه بر این، با نمایندگان مجلس لابی‌گری خواهد شد تا واقعیت وضعیت فعلی که در آن پرورش رویاهای کودکان دشوار است، به آنها منتقل شود.
علاوه بر این، ما فعالیت‌های خیابانی و جلسات گزارش‌دهی برگزار خواهیم کرد. در پایان، درخواستی را به وزارت دادگستری ارسال خواهیم کرد. از طریق این «اقدام ۱۰۰ روزه»، هدف ما ایجاد جامعه‌ای است که در آن همه کودکان بتوانند رویاهای خود را پرورش دهند.

ما از حمایت شما قدردانی خواهیم کرد.