حکم تاریخی برای خانواده بنگلادشی - APFS از ایالت می‌خواهد که درخواست تجدیدنظر نکند

در ۱۶ ژوئن ۲۰۱۵، دادگاه ناحیه توکیو حکمی مبنی بر لغو «حکم اخراج» صادر شده توسط وزیر دادگستری برای یک خانواده بنگلادشی صادر کرد.
شاکی از زمان اولین ورودش به ژاپن در سال ۱۹۹۷، سخت تلاش کرده تا زبان ژاپنی را یاد بگیرد و از همسر و پسرش که از ژاپن آورده بود، حمایت کند. با این حال، مشکلاتی در شرایط ورود او به ژاپن وجود داشت و به تمام خانواده دستور داده شد که آنجا را ترک کنند. در پاسخ، خانواده شاکی علیه دولت اقامه دعوی کرده و خواستار لغو این دستور شده‌اند.

وزارت دادگستری - اداره مهاجرت - بدون در نظر گرفتن اینکه پدر شاکی از کولیت اولسراتیو رنج می‌برد، پسر شاکی ناهنجاری بیضه داشت و نیاز به جراحی داشت و مادر شاکی باید از هر دوی آنها مراقبت می‌کرد، به شاکیان اجازه اقامت نداد. با این حال، این حکم اعتبار تصمیم اداره مهاجرت را رد کرد و دستور اخراج لغو شد.

این خانواده بنگلادشی مدت زیادی در ژاپن زندگی کرده‌اند و پایگاه زندگی آنها در حال حاضر در ژاپن است. پسر آنها وارد مهدکودک شده است و آنها به شدت امیدوار بودند که در آینده به زندگی در ژاپن ادامه دهند. این حکم امید زیادی را برای این خانواده بنگلادشی به ارمغان آورده است.
نکته قابل توجه در مورد این حکم این است که بر لزوم ادامه درمان کولیت اولسراتیو پدر شاکی در ژاپن تأکید شده است. در این حکم آمده است: «اگر او به بنگلادش بازگردد، تهیه مقدار لازم داروی مناسب برای ادامه درمان مؤثر، درمان صحیح کولیت اولسراتیو در صورت عود، و درمان صحیح او در صورت تشدید علائم و نیاز به جراحی دشوار خواهد بود. بنابراین، او در موقعیتی است که به درمان در ژاپن نیاز دارد.» این حکم کاملاً در تضاد با حکم اداره مهاجرت است که می‌گوید: «اگر مراقب محیط زندگی خود در خارج از کشور باشد، علائم او بدتر نمی‌شود» و «می‌توان از طریق بیمارستان‌های دولتی (در بنگلادش) به تهیه دارو ادامه داد.»

همچنیندادگاه ناحیه به بند ۱ ماده ۱۲ میثاق بین‌المللی حقوق اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی (ICESCR) استناد کرد که بیان می‌دارد «کشورهای متعاهد به این میثاق، حق هر کس را برای برخورداری از بالاترین استاندارد قابل دستیابی سلامت جسمی و روحی به رسمیت می‌شناسند» و بندی که «ایجاد شرایطی را که مراقبت‌های پزشکی و پرستاری را برای همه در صورت بیماری تضمین می‌کند» الزامی می‌کند، و حکم داد که «تصمیم اداره مهاجرت توکیو مبنی بر اینکه به خانواده شاکی نباید اجازه اقامت ویژه مطابق با روح کنوانسیون اعطا شود، با توجه به استانداردهای اجتماعی پذیرفته شده، بسیار غیرمنطقی است.» این امر مستقیماً تصمیم اداره مهاجرت را مبنی بر اینکه «این واقعیت که آنها از کولیت اولسراتیو رنج می‌برند، شرایطی نیست که نیاز به بررسی ویژه در تعیین اعطای یا عدم اعطای اجازه اقامت داشته باشد» رد می‌کند.

در حالی که کشور متهم احتمالاً در آینده به این تصمیم اعتراض خواهد کرد، این حکم پیشگامانه که «حق سلامت» را برای خارجی‌ها نیز به رسمیت می‌شناسد، کورسوی امیدی برای خانواده بنگلادشی است و احتمالاً امکانات جدیدی را برای خارجی‌هایی که در موقعیت‌های مشابه در ژاپن زندگی می‌کنند، فراهم خواهد کرد.
خانواده بنگلادشی امیدوارند که درمان خود را ادامه دهند و به عنوان بخشی از جامعه ژاپن زندگی کنند. APFS قویاً از دولت می‌خواهد که درخواست تجدیدنظر ندهد.