ကျွန်မ ဂျပန်စကားကို ဘာမှမသိဘဲ လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ် ၂၀ က ဂျပန်ကို ရောက်လာခဲ့တာဆိုတော့ အစပိုင်းမှာ အရမ်းခက်ခဲခဲ့ပါတယ်။ ၁၉၉၃ ခုနှစ်မှာ ကျွန်မရဲ့ခင်ပွန်းနဲ့ တွေ့ဆုံခဲ့ပြီး ကျွန်မတို့မှာ အသက် ၁၃ နှစ်အရွယ် သားတစ်ယောက်ရှိပြီး အစိုးရအလယ်တန်းကျောင်းမှာ တက်ရောက်နေပါတယ်။ ဂျပန်နိုင်ငံမှာ နေထိုင်စရိတ်က မြင့်မားတဲ့အတွက် ကလေးတစ်ယောက်ကို ပြုစုပျိုးထောင်ရတာ ခက်ခဲပါတယ်။ မိဘတစ်ယောက်အနေနဲ့ ကျွန်မသားရဲ့ အနာဂတ်ကောင်းတစ်ခု ရှိစေဖို့ ကြိုးစားလုပ်ဆောင်သွားမှာပါ။
ကျွန်မက ဒေသခံဘုရားကျောင်းတစ်ခုမှာ စေတနာ့ဝန်ထမ်းအဖြစ် လုပ်ကိုင်ပြီး ဘာသာစကားနှစ်မျိုးပြောတတ်တဲ့ ဖိလစ်ပိုင်ကလေးတွေကို ကူညီပေးနေပါတယ်။ ဂျပန်တန်ဖိုးတွေကိုသာမက ခရစ်ယာန်ဘာသာအပါအဝင် ဖိလစ်ပိုင်ရဲ့ အပြုသဘောဆောင်တဲ့ တန်ဖိုးတွေကိုပါ သင်ကြားပေးဖို့ အရေးကြီးပါတယ်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ဂျပန်ဘာသာစကားကို သင်ယူနေပြီး ကျွန်မရဲ့ ဒုတိယအိမ်ဖြစ်တဲ့ ဂျပန်ကို ချစ်မြတ်နိုးစိတ် မွေးမြူဖို့ မျှော်လင့်နေပါတယ်။
နိုင်ငံခြားသားအသိုင်းအဝိုင်းကို ပံ့ပိုးပေးတဲ့အတွက် APFS ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဂျပန်အစိုးရအနေနဲ့ ဂျပန်နိုင်ငံမှာ နေထိုင်တဲ့ နိုင်ငံခြားသားတွေအတွက် မူဝါဒတွေ ပိုမိုချမှတ်ပေးလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။APFS က ကျွန်မရဲ့မိသားစုပါ၊ မိသားစုဟာ လူ့အဖွဲ့အစည်းရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်လို့ ကျွန်မယုံကြည်ပါတယ်။
v2.png)